![\"\"](\"https:\/\/www.limearchive.org.uk\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/216862.jpg\")
<\/figure>\r\n\r\n<\/p>\r\n\r\n
Roedd profiad Llangollen ym 1955 yn amlwg yn gwneud argraff fawr ar y dyn ifanc, yna hyfforddiant i fod yn athro. \u201c Fe wnaeth i mi benderfynu ymgymryd \u00e2 gyrfa gerddorol \u201d meddai, a mynegodd yn aml ei hoffter o’r wyl ac i’r dref, ei atgofion wedi’u leavened gan emosiynau am ei deulu: mae’n cyfeirio at y c\u00f4r o Modena fel \u201c c\u00f4r fy nhad \u201d. Yn Llundain ym 1991 ar gyfer cyngerdd enwog yn Hyde Park, gwnaeth ddarllediad radio<\/a> a oedd yn cynnwys ei farn am yr Eisteddfod a’i safonau uchel, a’i atgofion o’i ddegau yn ystod y cyhoeddiad am y dyfarniad a’r sgoriau: yr babell fawr wedi’i gosod mewn bryniau gwyrdd tonnog; m\u00f4r yr wynebau’n gwylio, y gwrando dwys ac arswydus wrth i’r corau ganu, y gymeradwyaeth daranllyd, y ffordd y gwnaeth ei ysbryd esgyn pan ddyfarnwyd y wobr gyntaf i’r c\u00f4r. Yn yr un modd, adroddodd y Western Mail y wobr ariannol emosiynol:<\/p>\r\n\r\n <\/p>\r\n\r\n Canodd Luciano Pavarotti yn Llangollen ar ddau achlysur. Ym mis Gorffennaf 1955, yn 19 oed, (llun uchod) ymunodd \u00e2’i dad mewn c\u00f4r o Modena, Societa Chorale\u201d G. Rossini\u201d; o dan yr arweinydd llofnodwr Livio Borri fe enillon nhw’r gystadleuaeth llais gwrywaidd o bell. Ddeugain mlynedd yn ddiweddarach, ym 1995, dychwelodd i roi cyngerdd arbennig yn y Pafiliwn yn ystod wythnos yr Eisteddfod. Cynlluniwyd cyngerdd arall yn 2003 ar gyfer y dydd Sadwrn cyn yr Eisteddfod, ond cafodd ei ganslo lai na mis cyn y dyddiad a drefnwyd oherwydd afiechyd y canwr.<\/p>\r\n\r\n \u201c Roedd golygfeydd anhygoel pan oedd Cymdeithas Gorawl G. Rossini \u201d o Modena yng Ngogledd yr Eidal \u2013 55 o weithwyr ffatri ceir, Enwyd clercod a myfyrwyr (llun – uchod) \u2013 yn enillwyr cystadleuaeth c\u00f4r llais gwrywaidd. Fe wnaeth yr arwyddwr arweinydd Livio Borri, llewygu, aelodau wylo a chusanu ei gilydd, ac yn erbyn arfer Eisteddfod, orlawn ar y llwyfan ar gyfer y cyflwyniad. \u201d<\/p>\r\n Mae recordiadau\u2019r archif yn cynnwys perfformiadau darn prawf 1955 y c\u00f4r: \u201cYn Nomine Iesu<\/a>\u201d (Jacobus Handl) a \u201cBonjour, Mon Couer<\/a>\u201d (Orlando di Lasso) ar gael ar y wefan. Yn ddiweddarach ar y dydd Sadwrn fe wnaethant berfformio dau ddarn yn y cyngerdd \u2013 \u201c Dolce Sera \u201d (Vittore Veneziani) a \u201c Bona Jesu \u201d (G. P. da Palestrina); nid yw recordiadau o’r cyngerdd ar gael ar hyn o bryd. Roedd yn ofynnol mewn gwirionedd i sawl blwyddyn o drafod ddod \u00e2 Pavarotti yn \u00f4l i Llangollen Ym 1995 daeth y cyhoeddusrwydd ymlaen llaw yn drwchus ac yn gyflym, ac roedd yn ymddangos yn ddihysbydd.<\/p>\r\n\r\n <\/p>\r\n\r\n <\/p>\r\n\r\n Dechreuodd yr ymweliad ddydd Gwener Gorffennaf 7, pan oedd Luciano a’i dad 83 oed Fernando yn Arlywyddion Dydd ar y cyd, gan roi cyfle i ymddangosiad anffurfiol ar y llwyfan. Roedd aros yn hir am y torfeydd dan ei sang a gyrhaeddodd yn gynnar ar y cae. Ymgymerodd araith Pavarotti yn \u00f4l i 1955:<\/p>\r\n\r\n Yn yr amser cyn y cyngerdd dydd Sul, cafodd Pavarotti gyfle i gwrdd ag Alice Griffiths o Froncycyllte; roedd wedi bod yn un o bedwar corist Modena a oedd wedi lletya gyda hi ym 1955. \u201c Rwy’n cofio’n dda y t\u0177 y gwnes i aros ynddo. Yr holl ffordd o’r Eidal, roeddwn i’n ymarfer fy Saesneg. Ond pan ddown \u00e2 ni i’r t\u0177 yn Llangollen a chwrdd \u00e2’r teulu, nid wyf yn deall gair. Nid oeddwn yn gwybod bod cymaint o iaith \u00e2 Chymraeg. \u201d Fe wnaethant gyfarfod yng ngwesty Bryn Howell, lle roedd Pavarotti a’i entourage yn aros. Dechreuodd y gynulleidfa ar gyfer y cyngerdd dydd Sul adeiladu erbyn canol prynhawn; lleddfu ymarfer yr aros ond hefyd ennyn poen rhagweld. Mae recordiadau fideo yn tystio i ansawdd y perfformiadau: Pavarotti ei hun, Cerddorfa Ffilharmonig y BBC a chorws a ddarperir gan Societa Chorale \u201d G. Rossini yn amlwg yn canu ac yn chwarae eu calonnau allan; tr\u00eet annisgwyl. Paciodd 4500 o gefnogwyr y Pafiliwn; syndod oedd y soprano Atzuko Kawahara, a ganodd y ddeuawd o La Traviata Verdi gyda’r Maestro fel encore olaf. Roedd y Pafiliwn ei hun yn llawn 4500 sedd; y cae hefyd, ei gynulleidfa o 3000 yn gwylio’r cyngerdd ar sgriniau mawr; y tu allan i berimedr safle Eisteddfod, roedd torf nad oedd yn talu yn leinio llwybr tynnu\u2019r gamlas a\u2019r caeau y tu hwnt, hyd yn oed tuag at Dinas Br\u00e2n; Yn Abertawe mwynhaodd cynulleidfa awyr agored o ddegau o filoedd ddarllediad teledu. Roedd sylw i’r wasg a’r cyfryngau yn enfawr. Y tu hwnt i werthfawrogiad y gerddoriaeth gellir dod o hyd i ymdeimlad o barchedig ofn bod y ffigur enwocaf yn opera Ewropeaidd, yna ar anterth yr enw da rhyngwladol, dylai atgyweirio i’r dref fach Gymru hon gyda’i Eisteddfod unigryw. Mae’r cyngerdd cofiadwy hwnnw’n dal i ddylanwadu ar yr Eisteddfod. Enwir y cystadleuwyr yng nghystadleuaeth C\u00f4r y Byd yn briodol, yn dlws Pavarotti. Pob dydd Sadwrn Eisteddfod wrth i’r c\u00f4r buddugol cyffrous ffrydio ar y llwyfan i dderbyn y wobr, rydyn ni’n meddwl am y myfyriwr 19 oed ym 1955, a’r dyfodol a’i disgwyliodd. <\/p>\r\n\r\n Yn yr amser cyn y cyngerdd dydd Sul, cafodd Pavarotti gyfle i gwrdd ag Alice Griffiths o Froncycyllte; roedd wedi bod yn un o bedwar corist Modena a oedd wedi lletya gyda hi ym 1955. \u201c Rwy’n cofio’n dda y t\u0177 y gwnes i aros ynddo. Yr holl ffordd o’r Eidal, roeddwn i’n ymarfer fy Saesneg. Ond pan ddown \u00e2 ni i’r t\u0177 yn Llangollen a chwrdd \u00e2’r teulu, nid wyf yn deall gair. Nid oeddwn yn gwybod bod cymaint o iaith \u00e2 Chymraeg. \u201d Fe wnaethant gyfarfod yng ngwesty Bryn Howell, lle roedd Pavarotti a’i entourage yn aros. Dechreuodd y gynulleidfa ar gyfer y cyngerdd dydd Sul adeiladu erbyn canol prynhawn; lleddfu ymarfer yr aros ond hefyd ennyn poen rhagweld. Mae recordiadau fideo yn tystio i ansawdd y perfformiadau: Pavarotti ei hun, Cerddorfa Ffilharmonig y BBC a chorws a ddarperir gan Societa Chorale \u201d G. Rossini yn amlwg yn canu ac yn chwarae eu calonnau allan; tr\u00eet annisgwyl. Paciodd 4500 o gefnogwyr y Pafiliwn; syndod oedd y soprano Atzuko Kawahara, a ganodd y ddeuawd o La Traviata Verdi gyda’r Maestro fel encore olaf. Roedd y Pafiliwn ei hun yn llawn 4500 sedd; y cae hefyd, ei gynulleidfa o 3000 yn gwylio’r cyngerdd ar sgriniau mawr; y tu allan i berimedr safle Eisteddfod, roedd torf nad oedd yn talu yn leinio llwybr tynnu\u2019r gamlas a\u2019r caeau y tu hwnt, hyd yn oed tuag at Dinas Br\u00e2n; Yn Abertawe mwynhaodd cynulleidfa awyr agored o ddegau o filoedd ddarllediad teledu. Roedd sylw i’r wasg a’r cyfryngau yn enfawr. Y tu hwnt i werthfawrogiad y gerddoriaeth gellir dod o hyd i ymdeimlad o barchedig ofn bod y ffigur enwocaf yn opera Ewropeaidd, yna ar anterth yr enw da rhyngwladol, dylai atgyweirio i’r dref fach Gymru hon gyda’i Eisteddfod unigryw. Mae’r cyngerdd cofiadwy hwnnw’n dal i ddylanwadu ar yr Eisteddfod. Enwir y cystadleuwyr yng nghystadleuaeth C\u00f4r y Byd yn briodol, yn dlws Pavarotti. Pob dydd Sadwrn Eisteddfod wrth i’r c\u00f4r buddugol cyffrous ffrydio ar y llwyfan i dderbyn y wobr, rydyn ni’n meddwl am y myfyriwr 19 oed ym 1955, a’r dyfodol a’i disgwyliodd. \u201c 40 mlynedd yn \u00f4l, fy Nuw mae’n ymddangos ei fod ddoe i mi. Rwyf wedi gwneud cymaint o bethau. Rwyf bob amser yn dweud hynny wrth y newyddiadurwyr pan fyddant yn gofyn imi beth yw diwrnod mwy cofiadwy yn fy mywyd, ac rydw i bob amser yn dweud mai dyna pryd y gwnes i ennill y gystadleuaeth hon oherwydd ei bod gyda fy holl ffrindiau. Gyda mi bryd hynny roedd rhywun yr hoffwn gael y fraint i’w gyflwyno: fy Nhad. \u201d Aeth ymlaen \u201c Pan oeddem yma 40 mlynedd yn \u00f4l ef oedd fy nhad, nawr rwy’n credu mai ef yw fy mab!” gan gyfeirio at y gwahaniaeth yn eu gwasgodau.<\/p>\r\n\r\n <\/p>\r\n\r\n Yn yr amser cyn y cyngerdd dydd Sul, cafodd Pavarotti gyfle i gwrdd ag Alice Griffiths o Froncycyllte; roedd wedi bod yn un o bedwar corist Modena a oedd wedi lletya gyda hi ym 1955. \u201c Rwy’n cofio’n dda y t\u0177 y gwnes i aros ynddo. Yr holl ffordd o’r Eidal, roeddwn i’n ymarfer fy Saesneg. Ond pan ddown \u00e2 ni i’r t\u0177 yn Llangollen a chwrdd \u00e2’r teulu, nid wyf yn deall gair. Nid oeddwn yn gwybod bod cymaint o iaith \u00e2 Chymraeg. \u201d Fe wnaethant gyfarfod yng ngwesty Bryn Howell, lle roedd Pavarotti a’i entourage yn aros. Dechreuodd y gynulleidfa ar gyfer y cyngerdd dydd Sul adeiladu erbyn canol prynhawn; lleddfu ymarfer yr aros ond hefyd ennyn poen rhagweld. Mae recordiadau fideo yn tystio i ansawdd y perfformiadau: Pavarotti ei hun, Cerddorfa Ffilharmonig y BBC a chorws a ddarperir gan Societa Chorale \u201d G. Rossini yn amlwg yn canu ac yn chwarae eu calonnau allan; tr\u00eet annisgwyl. Paciodd 4500 o gefnogwyr y Pafiliwn; syndod oedd y soprano Atzuko Kawahara, a ganodd y ddeuawd o La Traviata Verdi gyda’r Maestro fel encore olaf. Roedd y Pafiliwn ei hun yn llawn 4500 sedd; y cae hefyd, ei gynulleidfa o 3000 yn gwylio’r cyngerdd ar sgriniau mawr; y tu allan i berimedr safle Eisteddfod, roedd torf nad oedd yn talu yn leinio llwybr tynnu\u2019r gamlas a\u2019r caeau y tu hwnt, hyd yn oed tuag at Dinas Br\u00e2n; Yn Abertawe mwynhaodd cynulleidfa awyr agored o ddegau o filoedd ddarllediad teledu. Roedd sylw i’r wasg a’r cyfryngau yn enfawr. Y tu hwnt i werthfawrogiad y gerddoriaeth gellir dod o hyd i ymdeimlad o barchedig ofn bod y ffigur enwocaf yn opera Ewropeaidd, yna ar anterth yr enw da rhyngwladol, dylai atgyweirio i’r dref fach Gymru hon gyda’i Eisteddfod unigryw. Mae’r cyngerdd cofiadwy hwnnw’n dal i ddylanwadu ar yr Eisteddfod. Enwir y cystadleuwyr yng nghystadleuaeth C\u00f4r y Byd yn briodol, yn dlws Pavarotti. Pob dydd Sadwrn Eisteddfod wrth i’r c\u00f4r buddugol cyffrous ffrydio ar y llwyfan i dderbyn y wobr, rydyn ni’n meddwl am y myfyriwr 19 oed ym 1955, a’r dyfodol a’i disgwyliodd. <\/p>\r\n\r\n \u201c 40 mlynedd yn \u00f4l, fy Nuw mae’n ymddangos ei fod ddoe i mi. Rwyf wedi gwneud cymaint o bethau. Rwyf bob amser yn dweud hynny wrth y newyddiadurwyr pan fyddant yn gofyn imi beth yw diwrnod mwy cofiadwy yn fy mywyd, ac rydw i bob amser yn dweud mai dyna pryd y gwnes i ennill y gystadleuaeth hon oherwydd ei bod gyda fy holl ffrindiau. Gyda mi bryd hynny roedd rhywun yr hoffwn gael y fraint i’w gyflwyno: fy Nhad. \u201d Aeth ymlaen \u201c Pan oeddem yma 40 mlynedd yn \u00f4l ef oedd fy nhad, nawr rwy’n credu mai ef yw fy mab!” gan gyfeirio at y gwahaniaeth yn eu gwasgodau.<\/p>\r\n\r\n <\/p>\r\n\r\n Yn yr amser cyn y cyngerdd dydd Sul, cafodd Pavarotti gyfle i gwrdd ag Alice Griffiths o Froncycyllte; roedd wedi bod yn un o bedwar corist Modena a oedd wedi lletya gyda hi ym 1955. \u201c Rwy’n cofio’n dda y t\u0177 y gwnes i aros ynddo. Yr holl ffordd o’r Eidal, roeddwn i’n ymarfer fy Saesneg. Ond pan ddown \u00e2 ni i’r t\u0177 yn Llangollen a chwrdd \u00e2’r teulu, nid wyf yn deall gair. Nid oeddwn yn gwybod bod cymaint o iaith \u00e2 Chymraeg. \u201d Fe wnaethant gyfarfod yng ngwesty Bryn Howell, lle roedd Pavarotti a’i entourage yn aros. Dechreuodd y gynulleidfa ar gyfer y cyngerdd dydd Sul adeiladu erbyn canol prynhawn; lleddfu ymarfer yr aros ond hefyd ennyn poen rhagweld. Mae recordiadau fideo yn tystio i ansawdd y perfformiadau: Pavarotti ei hun, Cerddorfa Ffilharmonig y BBC a chorws a ddarperir gan Societa Chorale \u201d G. Rossini yn amlwg yn canu ac yn chwarae eu calonnau allan; tr\u00eet annisgwyl. Paciodd 4500 o gefnogwyr y Pafiliwn; syndod oedd y soprano Atzuko Kawahara, a ganodd y ddeuawd o La Traviata Verdi gyda’r Maestro fel encore olaf. Roedd y Pafiliwn ei hun yn llawn 4500 sedd; y cae hefyd, ei gynulleidfa o 3000 yn gwylio’r cyngerdd ar sgriniau mawr; y tu allan i berimedr safle Eisteddfod, roedd torf nad oedd yn talu yn leinio llwybr tynnu\u2019r gamlas a\u2019r caeau y tu hwnt, hyd yn oed tuag at Dinas Br\u00e2n; Yn Abertawe mwynhaodd cynulleidfa awyr agored o ddegau o filoedd ddarllediad teledu. Roedd sylw i’r wasg a’r cyfryngau yn enfawr. Y tu hwnt i werthfawrogiad y gerddoriaeth gellir dod o hyd i ymdeimlad o barchedig ofn bod y ffigur enwocaf yn opera Ewropeaidd, yna ar anterth yr enw da rhyngwladol, dylai atgyweirio i’r dref fach Gymru hon gyda’i Eisteddfod unigryw. Mae’r cyngerdd cofiadwy hwnnw’n dal i ddylanwadu ar yr Eisteddfod. Enwir y cystadleuwyr yng nghystadleuaeth C\u00f4r y Byd yn briodol, yn dlws Pavarotti. Pob dydd Sadwrn Eisteddfod wrth i’r c\u00f4r buddugol cyffrous ffrydio ar y llwyfan i dderbyn y wobr, rydyn ni’n meddwl am y myfyriwr 19 oed ym 1955, a’r dyfodol a’i disgwyliodd. I lawer o gefnogwyr a sylwebyddion, cyngerdd Pavarotti ar 9 Gorffennaf 1995 yn ddiamau yw\u2019r uchafbwynt yn hanes hir yr Eisteddfod, yn eu barn nhw heb ei ail yng nghelfiaeth ac emosiwn y digwyddiad ac effaith a gogoniant yr Eisteddfod. Roedd profiad Llangollen ym 1955 yn amlwg yn gwneud argraff fawr ar y […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":16219,"parent":85,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"templates\/template-sidebar.php","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-16089","page","type-page","status-publish","has-post-thumbnail","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.limearchive.org.uk\/cy\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/16089","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.limearchive.org.uk\/cy\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.limearchive.org.uk\/cy\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.limearchive.org.uk\/cy\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.limearchive.org.uk\/cy\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=16089"}],"version-history":[{"count":43,"href":"https:\/\/www.limearchive.org.uk\/cy\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/16089\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":16252,"href":"https:\/\/www.limearchive.org.uk\/cy\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/16089\/revisions\/16252"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.limearchive.org.uk\/cy\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/85"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.limearchive.org.uk\/cy\/wp-json\/wp\/v2\/media\/16219"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.limearchive.org.uk\/cy\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=16089"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"https:\/\/www.limearchive.org.uk\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/pav1955-2-Edit-300x216.jpg\")
<\/figure>\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/www.limearchive.org.uk\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/Pavarotii-03046.jpg\")
<\/figure>\r\n<\/figure>\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/www.limearchive.org.uk\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/RK7OFQCMPFHKXHZD4MKZ3IISSE-300x250.jpg\")
<\/p>\r\n<\/figure>\r\n<\/figure>\r\n\r\n<\/p>\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/www.limearchive.org.uk\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/Pavarotii-01044-720x1024.jpg\")
<\/figure>\r\n<\/figure>\r\n\r\n<\/figure>\r\n<\/figure>\r\n\r\n<\/p>\r\n![\"\"](\"https:\/\/www.limearchive.org.uk\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/Pavarotii-03047-1024x798.jpg\")
<\/figure>\r\n\r\n\r\n\r\n<\/figure>\r\n<\/figure>\r\n\r\n<\/figure>\r\n<\/figure>\r\n\r\n<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"